ننوشتن خوب نیست اما نوشتن چنان که منم هیچ درمانی درش ندارد انگار. نمیگریزم از این باور که نوشتن تنها، تنها، تنها التیامم بوده در همهی ایام غمم. بیچارگیام نه اما. بیچارگی من را توان نوشتن نیست. نمی

و من خوراک شغالـهـای ولگرد و نـخواهم شد مادامی كـه ديوار خانـهام فرو نريـختـه و پنجرههـاش چفتو بست دارد. بــِكشند. هرچـه میخواهند زوزه بكشند. نـهتنـهـا نمیترسم، كـه زوزههـايشـان را كدگذاری كردهام حتي.انگـار يكیشان كـه زوزههـاش بطرز وحشتنـاكي توو گوشـم است از بس نزديک است، من را حس كرده و اينـجور مظلومـانـه زوزه میكشد تـا دلم بسـوزد.